Bülbülün Ötüşünü Beklerken

Memleketimizin tarlalarının ve dağlarının ne zaman yeşile büründüğünü ben bile bilmiyorum! Geç gelen kış uzun süre gitmedi, hatta 2021 baharına da sarktı. Gökyüzünden yeşil kırların üzerine sıcaklık saçan güneşe direndi durdu.

Neredeyse bir gecede bahçeler ve avlular sarı karahindiba çiçekleriyle doldu. Arılar ve bombus arıları çiçek tozlarını toplamak için çoktan gelmişti. Geçen yıl bal hasadı kötü geçen arıcılar bu yıl iyi bir ürün bekliyor. Ayılar da seviniyor: Bir kışı daha uyuyarak geçirdikleri inlerinden çıktılar. Öyle aç ve zayıflamışlar ki orman açıklıklarında yiyecek arayan pek çok ayının arasında, ayı eşleri bile onları zor tanıyor. Bazıları kalın ağaç gövdelerinde boşuna bal arıyor, bazıları da bombus arılarını ve onların tatlı polen topaklarını toprağın altında sakladıkları yerleri bulmak için toprağı eşeliyor.

Uzun zamandır gitmediğimiz ormanlarda yaşam yeniden canlanıyor. Büyük şehirlerin kıyısında yazlık evi olan sizlerin de yeniden piknik alanlarında, anne babalarınızın evinde ya da yazlığınızda, köy meydanlarında, hızlı akan nehir ve derelerin kıyısında veya durgun göllerin yanında buluşacağınız günü düşlediğinizi biliyorum. Kuşlar ve başka canlılar her yerde açan güzel kokulu çiçekleri ve yiyecekleri arıyor.

Mayısın gelişini renkleriyle müjdeleyen bu doğal halının üzerinde kuşlar cıvıldarken günlerdir dağlardan bülbüllerin sesini dinliyor, ezgileriyle tepeleri dolduracakları anı bekliyoruz.

Dedelerimiz, kendi zamanlarında bülbülün—Dünya’da eşi benzeri olmayan o büyülü sonatın—ötüşünü ilk duyan kişiye müjdelik, yani güzel haberi getirene verilen bir armağan verildiğini anlatırdı!

Yerleşik kuşlar da bunu biliyor. Bu ilkbaharda, dağların incisi bülbül henüz ötmeye başlamamışken şarkı yarışına koştular. Bülbülün usta işi ötüşü bizi hep çocukluğumuza götürür; o büyüleyici ezgilerle hatırlarız çocukluğumuzu. Ben de çocukken bülbüllere şarkılarını kimin yazdığını, sonbahar ve kışın kasvetli günleriyle gecelerinden sonra bize merhem gibi gelen o müziği kimin bestelediğini merak ederdim. O günlerde bülbülleri düşler, tatlı seslerini dinlerdik!

Bülbül eski meşe ağacında enstrümanlarını “akort ederken” ve yılın ilk şarkısını söylemeye hazırlanırken; baştankaralar, ağaçkakanlar, serçeler, küçük kargalar, güvercinler, saksağanlar ve başka kuşlar köyün ortasındaki ağaçtan birbirlerine sesleniyor. Eksik olan tek kuş puhu baykuşu. Korkunç görünüşü ve daha da ürkütücü sesiyle onları koca meşe apartmanından kovalamayı çok isterdi. Belki de bütün kuşların, hayvanların ve ormanlarımızı, bahçelerimizi, köy meydanlarını kaplayan böcek ordularının uyumasını öngören sözde baykuş “sokağa çıkma yasağını” gerekçe gösterirdi. Nasıl olsa uçuşları sabah beş gibi yeniden başlıyor; tıpkı dünyadaki hepimizin yolları gibi.

Paylaş: Facebook Twitter LinkedIn